[Manga]Yoso wa Yoso, uchi wa uchi

posted on 24 Feb 2013 00:48 by zequs in Manga directory Cartoon
สวัสดีวันหยุด >w<)/ ค่ะ
วันนี้มาเสนอ(?)การ์ตูนเรื่องใหม่(ฮา) ที่เพิ่งถอยมาอ่าน
ประทับใจเอามากๆจนต้องขอมาเขียนรีวิวโฮกฮาก
 
 
 
 
 
 

 
BL ALERT & SPOILEDเนื้อเรื่อง
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Title: Yoso wa Yoso, uchi wa uchi「よそはよそ、ウチはウチ」
Mangaka: Kitakami Ren 「北上れん」

 
ถ้าจะแปลชื่อเรื่องเป็นภาษาไทยตรงๆคงเป็น "คนนอกคือคนอื่น ครอบครัวคือครอบครัว"
ขออภัยในสกิลการแปลเน่าๆด้วยนะคะ แหะแหะ

การ์ตูนเรื่องนี้โหลดเก็บมาไว้นานแล้วตั้งแต่ปีที่แล้ว
ตอนนั้นเรื่องนี้ไม่สามารถหาอ่านเป็นสแกนอิงค์ได้เลยมีแต่สแกนจีนอย่างเดียว
แต่พอประมาณตอนที่ 5 กับตอนพิเศษสั้นๆที่เป็นสแกนยุ่นออกมา
อ่านแล้วติดใจเรื่องนี้จนรออ่านยุ่นตอนออกรวมเล่ม
และตอนนี้เรื่องนี้ก็ยังไม่จบ ออกมาได้เล่มเดียวแต่เป็นการ์ตูนที่น่ารักน่าอ่านขำๆเรื่องนึง

เรื่องย่อ
เมื่อคุณแม่ยังสาวเพิ่งแต่งงานใหม่อีกครั้ง ต้องตามคุณพ่อ(สามีใหม่)ที่ต้องย้ายไปทำงานที่ต่างประเทศ
จึงฝากฝังลูกชายฟุมิโอะ「史央」กับจิฮิโระ 「千裕」ไว้กับนางาทสึกะ ทากะยูกิ 「長塚 昂之」
น้องชายของคุณสามี โดยให้ฟุมิโอะไปทำงานพิเศษเป็นแม่บ้านดูแลคอนโดของทากะยูกิ เรื่องวุ่นๆจึงเกิดขึ้น

ตัวละคร

(ซ้ายไปขวา:จิฮิโระ ฟุมิโอะ คุณพ่อ ทากะยูกิ คุณแม่)

-ฟุมิโอะ นักศึกษาที่แยกออกมาอยู่เองตั้งแต่เรียนมหาวิทยาลัย อายุ 19 ปี สูง 170cm
เก่งกาจเรื่องงานบ้านและพร้อมด้วยเสน่ห์ปลายจวัก
ได้ความเห็นจากสาวๆว่าเหมือนคุณแม่มากกว่าจะเอาเป็นแฟน
มีนิสัยขี้อ้อน ชอบกอดนัวเนียน้องชาย กลัวสัตว์ทุกชนิด มีชื่อเล่นที่ทุกคนเรียกว่า ฟุมิ(จัง)

ครั้งแรกที่เจอลูกสุนัขโกเดนรีทรีฟเวอร์ของเพื่อนบ้านก็กลัวขนาดนี้

ชอบงอแงใส่น้องชายตัวเอง
 
-จิฮิโระ นักเรียนเรียนมัธยมปลาย หนุ่มน้อยผู้มีไฝใต้ตาซ้าย และส่วนสูงที่มากกว่าพี่ชาย ~180cm
น้องชายสุดคูล ที่นิสัยเหมือนเป็นพี่มากกว่า(ฮา) หลังจากคุณแม่ต้องย้ายตามคุณพ่อไป
ก็ย้ายตัวเองเข้าไปอยู่หอพักของโรงเรียนทันที 
เนื่องจากเท่าที่อ่านมาไม่มีการเรียกชื่อเต็มเลยไม่แน่ใจว่าทั้งสองพี่น้องเปลี่ยนนามสกุลตามแม่ที่แต่งงานใหม่รึเปล่า

 
-นางาทสึกะ ทากะยูกิ อายุ 35 ปี สูง 180 cm
พนักงานหนุ่มบริษัทผู้เก่งกาจทำงานใน Trading company ที่ตอนนี้กลายมาเป็นคุณอาของฟุมิโอะ
แต่ดันมีสกิลการทำงานบ้านเป็น 0 ไม่เอาอ่าวสุดๆ
หลังจากต้องมากึ่งๆดูแล(และถูกดูแลจาก)ฟุมิโอะ
จากคนที่ทำงานล่วงเวลาทุกวันกลายเป็นกลับบ้านเร็วทุกวัน เพื่อมากินข้าวเย็นกับฟุมิโอะ

 
-ทาโร่ซัง ตุ๊กตาหมาขนฟูตัวโตของขวัญวันไวท์เดย์จากทากะยูกิแด่ฟุมิจัง
เพื่อช่วยแก้(?)ความกลัวสัตว์ของฟุมิโอะ สูง 120 cm สมาชิกสำคัญในคอนโดทากะยูกิ


ผู้ตั้งชื่อให้แก่ทาโร่ซังคือทากะยูกิเพราะความน่าสงสารที่ฟุมิไม่ยอมตั้งชื่อให้ซักที(เอ๋)


ช่วงแรกฟุมิก็ยังขยาดเพราะยังเป็นสัตว์ แต่พอเจอขนฟูๆนัวเนียตามนิสัยไปพักนึงก็สนิทกัน(?)
เป็นเหมือนเพื่อนปรึกษาปัญหา(?)

 
เนื้อเรื่องก็เป็นเรื่องราวของฟุมิและคุณอา
(叔父さん;โอจิซัง ในภาษาญี่ปุ่นออกเสียงเหมือนคำว่าคุณลุง 伯父さん ต่างกันแค่ตัวคันจิค่ะ)


สองคนนี้นับวันก็เหมือนคู่แต่งงานข้าวใหม่ปลามันเข้าไปทุกทีๆ (จากปากคำของทาโร่ซัง ฮา)
ถึงแรกๆเป็นช่วงปรับตัว ทากะยูกิที่อยู่คนเดียวมาตลอดพอกลับมาเจอฟุมิจังที่เผลอหลับไปตอนรอกินข้าว
พอโดนดุเรื่องทิ้งเสื้อผ้าที่ใส่แล้วไว้เรี่ยราด ก็รู้สึกแปลกๆและหงุดหงิดอยู่บ้าง
ก็กลายเป็นทากะยูกิกลับมาบ้าน ฟุมิก็จะมารอรับที่หน้าบ้าน ช่วยถือกระเป๋าไปวาง
ช่วยถอดสูทไปแขวน เตรียมกับข้าว ไล่คุณอาไปเปลี่ยนชุดนั่งรอกินข้าวเย็นด้วยกัน
วันดีคืนดีก็จะถามว่าทากะยูกิอยากกินอะไรเป็นอาหารเย็น

 
"กลับมาแล้ว ฟุมิ หิวแล้ว" กลายเป็นประโยคประจำตัวของคุณอา
และเป็นเงื่อนไขว่าเห็นหน้าฟุมิจังก็จะท้องร้องหิวข้าว
(ฮา เหมือนหมาที่ได้ยินกระดิ่งแล้วน้ำลายไหล เนอะทาโร่ซัง)
แอบคิดว่าเรียกฟุมิจังกับโอจิซังโมเอะกว่า คุณอาเยอะเลยน้า คหสต.
 
มีตอนนึงที่โอจิซังเป็นหวัด
โอจิ: กลับมาแล้ว อะไรยังไม่กลับรึ
ฟุมิ: แค่แป๊ปเดียวเองน่า อาการเป็นไงบ้าง
โอจิ: ไม่เป็นอะไรแล้ว จมูกก็ไม่แน่นแล้วล่ะ
ฟุมิ: *จ้องหน้า*
โอจิ: ...อะไร?
ฟุมิ: แต่ว่าสีหน้ายังไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ใต้ตาก็ดำๆด้วย
โอจิ: งั้นหรอ?
ฟุมิ: ไม่มีไข้แล้วใช่มั๊ย?
โอจิ: ที่บ้านไม่มีปรอทวัดไข้ นายก็รู้นี่นา


ฟุมิ: อื--ม ถึงจะอย่างนั้นก็เถอะนะ *แตะมือที่หน้าผากตัวเองและโอจิซัง*
อืม ตอนนี้คงไม่มีไข้ ที่หูหรือที่คอก็ยังปกติดีอยู่ *เลื่อนมือลงไปที่กกหู*
โอจิ: *ยิ้ม โน้มตัวลงไปแตะหน้าผากกับฟุมิ* ลองดูสิ ไม่มีไข้หรอก
ฟุมิ: เอ๋ อือ..
โอจิ: เนอะ *จุ๊บหน้าผาก*
ฟุมิ: อื้อ?
โอจิ: บางทีนายก็น่ารักเหมือนกันน้า *กอด*
ฟุมิ: อุตส่าเป็นห่วงแท้ๆ สบายดีไม่ใช่เหรอ!!! *ดัน*
โอจิ: ฮะฮะฮะ ไม่ได้แข็งแรงดีซะหน่อย

 
โอจิซังฉวยโอกาสกับเด็กหนุ่มใสซื่อ แต่เหมือนคู่แต่งงานใหม่จริงๆน้า
ขนาดจิฮิโระพูดเลยว่า "นี่ไม่ใช่ว่าพี่แต่งงานไปแล้วหรอ"
วันต่อมายังมีมาเนียน
 
"วันนี้ไม่วัดไข้แบบเมื่อวานหรอ?"
 
แต่เพราะเริ่มรู้ตัวว่าหลงเสน่ห์ฟุมิเข้าซะแล้ว ทำให้เผลอออกอาการหวง
ตอนที่ฟุมิจะออกไปปาร์ตี้กับเพื่อนที่มหา'ลัย และอิจฉาจิฮิโระที่ฟุมิมักจะไปนัวเนียด้วย
 
โอจิ "แล้วที่ฉันทำทำไมต้องพยายามขัดขืนขนาดนั้นด้วยล่ะ" *งอน*
ฟุมิ "อื้อ?..ก็โอจิซังกับจิฮิโระไม่เหมือนกันนี่นา"
โอจิ: *งอนหนักกว่าเก่า แถมยังสับสนตัวเอง*
 
แต่พอฟุมิมาง้อ ก็กลับมาเลิฟๆเหมือนเดิม ทั้งๆที่ยังสับสนอยู่นั่นแหละ
นี่เค้าเรียกได้เมียเด็กไม่รู้ตัวรึเปล่านะ(ฮา)
 
แถมตอนจบเล่มโอจิซังยังเผลอจูบฟุมิไปเพราะความมึนๆละเมอๆ
ทำเอาฟุมิไม่กล้าเข้าใกล้จนต้องมาระบายกับทาโร่ซังอีกในตอนพิเศษสั้นๆแถมท้าย


 
ทาโร่ซังลำบากหน่อยนะ เพราะเค้ายังไม่เข้าใจกัน
ว่าแต่ฟุมินายโดนแบบนั้นแต่ยังมานึกถึงว่าต้องลืมหยิบขยะมาทิ้งเพราะโดนจูบ
นี่มันอะไร---- แม่บ้านแม่ศรีเรือนจริงๆ 
อ้ากกกกกกกกก อยากอ่านต่อชะมัดเลย
 
วันนี้ขอจบเพียงเท่านี้
ถ้ามีโอกาสอย่าลืมหาเรื่องนี้มาอ่านกันนะคะ
 
またね---^^)/
 
--------------------------------------------------------------

ปล. งานเยอะ อยากวาดรูป อยากอ่านนิยาย ฟังดราม่าซีดี 
ปล2. ติดนิยาย ● เล่ห์รักฤดูร้อน ● สู้ๆนะพี่ภพ

Comment

Comment:

Tweet

ไม่ทราบว่าเรื่องนี้จะมีเล่มต่อไหมค่ะ อ่านแล้วรู้สึกเหมือนยังไม่จบเลยอ่ะ ค้างคามากค่ะ อยากอ่านเล่มต่อมากเลย T_T 

#2 By aHamumu (49.48.105.32|49.48.105.32) on 2015-01-12 04:08

แอร๊ยยยยย ความน่ารักนี่มันอะไร น่ารักสุดๆไปเลยค่ะ >///<

#1 By projectZORO on 2013-02-25 17:45